Centrum Historyczne miasta Meksyk
Pałac Sztuk Pięknych: teatr, który powstawał trzydzieści lat
Zaprojektowano go na obchody stulecia w tysiąc dziewięćset dziesiątym roku, a otwarto dopiero w tysiąc dziewięćset trzydziestym czwartym, w środku w innym stylu.
Lokalizacja: Pałac Sztuk Pięknych i Alameda, Centrum Historyczne miasta Meksyk.
Zanim powstał ten pałac, stał tu klasztor. W czasach wicekrólewskich znajdował się w tym miejscu klasztor św. Elżbiety. Po desamortyzacji dóbr Kościoła klasztor zamieniono na prywatne domy, a kościół na fabrykę jedwabiu. Wiele lat później inżynier Gonzalo Garita zaproponował ten teren pod budowę nowego teatru.
Projekt powierzono włoskiemu architektowi Adamo Boariemu, zatrudnionemu przez rząd Porfirio Díaza. U jego boku pracował Garita, meksykański inżynier wojskowy odpowiedzialny za konstrukcję. Razem wprowadzili do Meksyku system zwany chicagowskim, który łączy żelbet i stal. Boari wyobrażał sobie wielką szklaną oranżerię zwieńczoną trzema przezroczystymi kopułami, z ornamentyką w stylu Art Nouveau. Prace ruszyły w tysiąc dziewięćset czwartym roku. Celem było otwarcie na stulecie Niepodległości, w tysiąc dziewięćset dziesiątym roku.
Ale grunt w Mieście Meksyk to dno dawnego jeziora i budynek zapadał się. W tysiąc dziewięćset dwudziestym ósmym roku trzeba było odkopać zapadniętą część cokołu. Potem nadeszła rewolucja. Między tysiąc dziewięćset trzynastym a tysiąc dziewięćset trzydziestym drugim rokiem podjęto kilka prób ukończenia budowy. Boari wyjechał z kraju i nie zobaczył swojego teatru dokończonego.
W tysiąc dziewięćset trzydziestym roku Federico Mariscal przedstawił swój ostateczny projekt. Prace wznowiono w lipcu tysiąc dziewięćset trzydziestego drugiego roku, a budowa zakończyła się w marcu tysiąc dziewięćset trzydziestego czwartego. Mariscal zachował zewnętrzną część Boariego i zaprojektował wnętrze w stylu Art Déco, z geometrycznymi formami i elementami przywołującymi świat prehiszpański. Do tych wnętrz użyto marmurów z różnych regionów Meksyku.
Otwarcie odbyło się dwudziestego dziewiątego września tysiąc dziewięćset trzydziestego czwartego roku, w obecności prezydenta Abelardo L. Rodrígueza. Na galowym przedstawieniu zabrzmiała Orkiestra Symfoniczna Meksyku pod batutą Carlosa Cháveza i wystawiono „Podejrzaną prawdę” Juana Ruiza de Alarcóna. To, co narodziło się jako hołd Porfiriatu dla stulecia, otworzyło się wreszcie w porewolucyjnym Meksyku. Pałac mieścił ponadto muzeum sztuk plastycznych, które otwarto dwa miesiące później. Opowiemy o nim na następnym przystanku.
Cztery Pegazy na esplanadzie są dziełem hiszpańskiego rzeźbiarza Agustí Querola. Przypłynęły z Hiszpanii w tysiąc dziewięćset jedenastym roku i miały zdobić narożniki dachu teatru. Po kilku przenosinach, między innymi po pewnym czasie spędzonym na Zócalo, trafiły tutaj. Pegaz to skrzydlaty koń z mitologii greckiej, kojarzony z wyobraźnią i twórczością.
Jest jeszcze element, którego nie widać z ulicy i który pojawia się tylko podczas niektórych przedstawień. To szklana kurtyna sali teatralnej, zaprojektowana przez scenografa Harry’ego Stonera i wykonana przez nowojorską firmę Tiffany. Umowę podpisano w tysiąc dziewięćset dziewiątym roku, a kurtynę zamontowano w tysiąc dziewięćset dwunastym. Składa się z około miliona kawałków szkła opalizującego, waży ponad dwadzieścia ton i przedstawia wulkany Popocatépetl i Iztaccíhuatl.
I jeszcze jedna zaskakująca informacja. Pałac Pocztowy, który Boari i Garita zbudowali przed tym teatrem, stoi nadal i nie wykazuje osiadania. Odwiedzimy go później. Na razie obróć się w stronę Alameda, bo ta esplanada to dopiero początek.
Posłuchaj pełnego audioprzewodnika: Centrum Historyczne miasta Meksyk
Karnet na 72 godziny za US$7, bez subskrypcji.